पाऊस कोसळत होता… कुकरू धुक्यात हरवत होतं!

बैतूल–कुकरू–घटांग प्रवास म्हणजे पावसात भिजवणारा आणि धुक्यात हरवून टाकणारा एक अविस्मरणीय अनुभव होता.

मध्यप्रदेशातलं, पण महाराष्ट्राला अगदी खेटून असलेलं कुकरू! सतपुड्याच्या डोंगररांगांमध्ये सुमारे १,१३७ मीटर उंचीवर वसलेलं हे छोटंसं गाव. निसर्गसौंदर्याबरोबरच कॉफीच्या बागांसाठीही कुकरूची ओळख आहे. ब्रिटिशांनाही या डोंगरमाथ्याचं हवामान आणि निसर्ग भुरळ घालत होता. त्यामुळेच इथे ब्रिटिशकालीन विश्रामगृह उभारण्यात आलं.

आज मात्र कुकरूने आपला सगळा निसर्ग धुक्याच्या पडद्याआड लपवून ठेवला होता.

मुसळधार पाऊस कोसळत होता. खोल दरीच्या काठावरचं ते जुनं विश्रामगृह पावसाच्या सरी अंगावर घेत शांतपणे उभं होतं. आणि दरीच्या तळातून धुक्याचे लोट वर येत होते.

हळूहळू दरी नाहीशी झाली.

समोरचा डोंगर नाहीसा झाला.

रस्ताही धुक्यात विरघळला.

दहा फुटांवरचंही दिसत नव्हतं!

क्षणभर वाटलं, आपण डोंगरावर उभे नाहीच… आपण थेट ढगांच्या आत शिरलो आहोत.

पाऊस, धुकं, डोंगर आणि खोल दरी—या चौघांनी मिळून कुकरूला आज एखाद्या गूढ चित्रपटाचा सेटच बनवलं होतं.

पण या सगळ्या धुक्याच्या जादूमध्ये आणखी एक सुंदर दृश्य भेटलं.

परिसरातील गवळी लाकडी भट्टीवर मोठ्या पातेल्यात दूध सावकाश घोटत होते. बाहेर पाऊस धोधो कोसळत होता आणि आत लाकडाची भट्टी धगधगत होती. धुराचा वास, उकळत्या दुधाची वाफ आणि भट्टीची ऊब… वातावरणात एक वेगळीच गोडी उतरली होती.

याच दुधापासून खवा आणि रबडी तयार केली जात होती.

बाहेर अंगावर काटा आणणारी थंडी…

आणि आत लाकडी भट्टीची ऊब!

आज त्या भट्टीसमोर बसून शरीर शेकत गरमागरम गोड दूध पिण्याचा आनंद घेतला.

त्या एका कपात केवळ दूध नव्हतं…

त्यात पावसाची थंडी होती,

भट्टीची ऊब होती,

डोंगराची माती होती,

गवळ्यांच्या हाताची चव होती

आणि धुक्यात हरवून जाण्याचा एक विलक्षण आनंद होता.